चित्रपटांची बरसात

चित्रपट पाहणे हा पुस्तक वाचण्याइतकाच उत्कट छंद असु शकतो आणि चित्रपट महोत्सव ही माझ्यासारख्या छंदीष्टांसाठी एक मोठी पर्वणीच असते.

महोत्सवातले चित्रपट हे मनोरंजनाच्या पलिकडे जाऊन अनेक उद्दीष्टं साध्य करतात. चित्रपटशास्त्रातल्या आगळ्यावेगळ्या प्रयोगांची ओळख होते, आंतरराष्ट्रीय घडामोडींचं वेगळंचं आकलन होतं, वेगवेगळ्या देशांतल्या लोकांच्या समाजाच्या जीवनशैलीचं, संस्कृतीचं समग्र दर्शन घडतं, आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे भ्रष्टाचार-दडपशाही-धर्मांधता-व्यक्तिस्वातंत्र्य इत्यादी प्रश्न वैश्विक असल्याचं भान हे चित्रपट मिळवुन देतात.

गेल्या काही आठवड्यात, म्हणजे डिसेंबरच्या शेवटच्या आठवड्यात कोल्हापूरातला (2^nd Kolhapur International Film Festival) आणि या आठवड्यात पुण्यातला (12^th Pune International Film Festival) अशा दोन चित्रपट महोत्सवांमुळे मी चित्रपटांमधे अक्षरशः न्हाऊन निघालो आहे.

कालच गोल्डन ग्लोब मिळालेला इटालियन “द ग्रेट ब्युटी”,

चिनच्या प्रगतीचे मृगजळ जवळुन दाखवणारा “अ टच ऑफ सीन”,

एकाच लांबलचक शॉटमधे अनेक आयुष्यं उलगडणारा इस्त्राएलचा “ऍना अरेबिया”,

आईसलॅंडमधल्या भ्रष्टाचारावरचा दारुडा बिभत्सपट “एक्स एल्”,

इजिप्तच्या जास्मिन क्रांतीत सहभागी झालेल्या पण मुबारककडुन वापरलेल्या गेलेल्या सामान्यांची परवड दाखवणारा “आफ्टर द बॅटल”,

अनेक तुरुंगवास भोगलेल्या डाव्या क्रांतीकारकाकडे आणि क्रांतीच्या कल्पनेकडे आजच्या पिढीच्या नजरेतुन बघणारा जर्मनीचा “द विकेण्ड”,

दुसऱ्या महायुद्धावेळी प्रवासात आईचा मृत्यु नजरेसमोर पाहुनसुद्धा धीटपणे पुढच्या प्रवासाला लागलेल्या मुलाची कथा सांगणारा युक्रेनचा हळुवार “हाउस ऑफ अ टरेट” आणि

छोट्या गावात बी ग्रेड चित्रपट दाखवणाऱ्या एका टॉकिजचे चर्चमधे रुपांतर होताना एकंदर वासना, धर्म, परंपराआदी ग्रामीण संस्कृतितल्या प्रवाहावर भाष्य करणारा मल्याळी “कन्यका टॉकिज”...

हे त्यातले काही वैशिष्ट्यपूर्ण चित्रपट मी या आठवड्यात मित्र डॉ अनमोलबरोबर अनुभवले.

आणि हे अनुभव असे अद्भुत असतात की ते शब्दात मांडणं व्यर्थच पण मन शांत बसत नाही ना... शेअर करावसं वाटतचं म्हणुन ही पोस्ट.