मनातली शाळा...

मिलींद बोकिल म्हणतात, “शाळेतली मजा कशात असते... शाळेत वर्ग, सर, बाकं, पोरंपोरी सगळं असतं... पण आपण त्यात कशातचं नाही. आपण त्या गायीच्या पाठीवर बसणाऱ्या पांढऱ्या पक्षासारखे मुक्त आहोत. आपल्या मनात एक वेगळीच शाळा भरते. खास एकट्याचीच. त्या शाळेला वर्ग, फळा, भिंती, सर असं काही नसतं. पण त्यातलं शिकणं फार सुंदर.”

मला वाटतं थोड्याफार फरकानं सगळीकडे असंचं असतं. कॉलेज, ऑफिस, घर सगळीकडे आपल्या मनात खास एकट्याचंच कॉलेज, ऑफिस किंवा घर असतं. प्रत्येकाचं त्या त्या ठिकाणचं जगणं त्याच्या किंवा तिच्यापुरतं असंचं सुंदर असतं.

सुजय डहाकेचा शाळा हा चित्रपट पाहीन पाहीन म्हणत खुप दिवसांनी बघितला. मिलींद बोकिलांची कादंबरी पूर्वीच वाचली होती आणि खुप आवडलीही होती. इतकी आवडली होती कि नुसत्या बोलण्यापलीकडे जाऊन चारेक मित्रमैत्रिणींना ती कादंबरी वाढदिवसवगैरे निमित्त भेटपणं दिली. त्यावेळी ब्लॉग-फेसबुक-प्रसार व्हायचा होता. नाहीतर... असो.  प्रकाश नारायण संतांच्या वनवास-आदी लंपनत्रयीपाठोपाठ मराठी-मध्यमवर्गीय बालपण बोकिलांच्या शाळेत म्याच्युअर झालं असं मला वाचनाच्या त्या क्रमामुळं खुप वाटायचं. वनवास-बद्दल पुन्हा केव्हातरी लिहीनच.

कॅमेरा, एडीटींग, दिग्दर्शन आणि अभिनयाच्या बाबतीत शाळा चित्रपट (जोशीच्या भाषेत) सरस्स. कॅमेराने कादंबरीतला नोस्टॅलजीक बनवणारा काळआणि वातावरण अचुक पकडलयं. जोशी झालेला मुलगा पुस्तकातल्या कॅरेक्टरला एकदम फिट बसलाय. त्याचा चेहरा आणि डोळे खुप काही एक्स्प्रेस करुन जातात. केतकी माटेगावकरचीपण डायलॉग डिलीवरी उत्तमच.

पण दोघांचे प्रसंग बघताना डायलॉग किंवा त्यांचं टायमिंग असं काहीतरी खटकत होतं. स्क्रिप्ट आणि डायलॉग्जवर अजुन काम व्हायला हव होतं. चित्रपट बघताना सांगायचं काहीतरी राहुन गेलं आहे असं सारखं वाटत होतं. कादंबरी आधी वाचल्यामुळे माझ्या अपेक्षापण जरा जास्त होत्या बहुतेक. 

एकदंरीत शाळा चित्रपट एक दृक-अनुभव (विज्युअल एक्स्पीरीयन्स) म्हणुन चांगलाच आहे पण कुठेतरी तो मला माझ्या मनातल्या शाळेत घेउन जाण्यात (कादंबरीच्या तुलनेततरी) कमी पडला असं वाटलं.